Een intense tijd voor iedereen...hoe gaat 't met jouw kind?


Mensen, wat is ’t een intense tijd he? We worden geleefd door ’t nieuws, delen onszelf op door meerdere rollen op ons te nemen; moeder/vader en juf/meester.

Gaat ’t nog een beetje met jullie? Vergeten jullie de zorg voor jezelf niet? Heel belangrijk, want anders kunnen we ook niet voor anderen zorgen he?


Vandaag willen we wat meer aandacht geven aan de gevoelens die bij onze (klein)kinderen (kunnen) spelen.

Hoe gek is deze situatie voor alle kinderen? Zij krijgen vaak onvolledige info en gevoelens mee, want ’t achterliggende verhaal is vaak niet bekend.

Niks ten nadele van ’t niet volledig informeren van kinderen over deze crisis, ik kies daar zelf ook enigszins voor bij mijn kinderen, maar ’t roept toch bepaalde vragen en/of emoties op bij kinderen.

Onze taak is

om de kinderen hierin te mogen begeleiden, al weten we zelf ook soms de antwoorden/oplossingen niet.


Wat kan er spelen momenteel bij kinderen?


- Gevoelens van angst (worden mijn ouders/opa en oma misschien ook ziek? Waarom voel ik dat mijn papa en mama bang zijn? Ik durf niet te gaan slapen)


- Gevoelens van onzekerheid (waarom praten mijn papa en mama zoveel samen en waarom mag ik dit niet horen? Waarom hebben papa en mama niet alle antwoorden op mijn vragen?


- Gevoelens van gemis (missen van vriendjes, opa’s/oma’s, juffen/meesters, missen van de sportclub)


- Gevoelens van frustratie/boosheid (Waarom mag ik niet naar buiten? Waarom kan ik mijn centjes nu niet uitgeven in de speelgoedwinkel? Waarom mag ik niet heel even opa en oma knuffelen, ik ben toch niet ziek? Waarom kunnen we niet voetballen, dat is toch buiten en niemand is ziek? Waarom moeten we steeds nieuws kijken, ik wil iets anders zien op tv! Waarom kan juffrouw mij niet gewoon lesgeven, zij kan ’t veel beter! Kleine zusjes zijn irritant!)


En ik ben vast nog veel gevoelens of voorbeelden vergeten.

Het voornaamste is dat je je beseft dat ook kinderen gevoelens oppikken via ons, de één uiteraard meer als de ander.

Dat je hierbij stilstaat en ’t bespreekbaar maakt is ’t allerbelangrijkst.

Toch kan dit af en toe niet genoeg zijn, misschien omdat je zelf ongerust bent, of omdat je de antwoorden niet weet, of omdat ’t erbij in schiet, omdat er al zoveel van je gevraagd wordt!

Dit maakt jou geen slechte ouder, dit kan gewoon allemaal spelen in crisis-tijd..


Zelf ben ik in deze tijd éxtra dankbaar dat Kick (5,5 jaar) een droomvriendje heeft.

Haar naam is ‘Kusje’ en zij woont in ’t droombos achter een elfenroze deurtje.

Ze is een eenhoorntje.

Kusje krijgt vaak post van Kick. Meestal met allerlei verhalen over wat Kick heeft meegemaakt, of wat hij voor haar heeft gemaakt.


Maar de laatste dagen merk ik dat de toon wat serieuzer wordt, Kick had gehoord vanuit de mail van droomdeurtjes (hiervoor kun je je aanmelden), dat droomvriendjes gelukkig niet ziek kunnen worden.

Daar was hij heel opgelucht over, maar hij wou wel even delen hoe gek de situatie nu is voor mensen.

Dat we niet weten hoe lang dit nog duurt en dat hij blij is dat hij zijn opa en oma nog wel kan zien.