"Oud en nieuw.."


Een blog over de jaarwisseling?

Nee dit keer een persoonlijke blog van mij (Kim) over de overgang van mijn Hulphond Nina die deze maand met pensioen gaat, naar de trainingen die eraan zitten te komen in januari met mijn nieuwe Hulphond Brox.

Dat dit zo ongeveer rondom de jaarwisseling valt, maakt dat ’t echt een overgang is van ‘oud naar nieuw..’

Nog heel onwennig voelt ’t, om woorden te gebruiken zoals ‘mijn nieuwe hulphond’, de naam Brox en ’t woord verhuizen gekoppeld aan de naam Nina.

Iets wat er al enige tijd aan zit te komen, maar na al die jaren dat Nina een deel van ons gezin vormde, voel ik me zowel verdrietig als blij.

Misschien wel de meest ‘dubbele’ situatie qua gevoel, die ik heb meegemaakt.

In meerdere opzichten, want eerst ’t pensioen van Nina, iets waar ze met haar 9 jaar echt aan toe is, het werken brengt haar geen vreugde meer, in ieder geval niet in de mate waarin ik dat nodig heb (en vraag) van haar.

Dit maakt dat je haar een pensioen ook echt gunt, maar als puntje bij paaltje komt en dit inhoudt dat ze dan toch echt moet verhuizen, wordt dat uiteraard weer heel lastig qua gevoel.

Tuurlijk wil ik haar als hond en maatje niet missen, Nina is de meest bijzondere hond die ik tot nu toe in m’n leven heb gekend.

Nina heeft naast alle praktische dingen die ze gedurende de dag voor mij doet, een extra ‘zintuigje’ wat maakt dat ze mij zo goed aanvoelt.

Doe ik teveel, heb ik veel stress etc, dan laat Nina mij merken dat ik even op de rem moet gaan staan enne doe ik dat niet, dan doet zij dat wel!

Dit is uniek bij een hond en is iets wat je niet kan trainen, maar wat bij sommige honden ‘tevoorschijn’ komt als de band tussen baas en hond top is.

Nina heeft zo ontzettend veel meegemaakt met mij, van het volledig bedlegerig zijn en dus hulp in en rondom ’t bed en later de ligrolstoel, naar een druk gezinsleven en alles wat daar tussenin zit.

Dit is haar niet in de koude kleren gaan zitten en mijn (onze) inschatting is wel dat dat haar sneller ‘oud’ heeft gemaakt.

Juist omdat ’t zo’n gevoelige hond is, is dat loslaten van gevoelens/signalen die ze oppikt gedurende de hele dag, zo lastig.

Haar kracht is tevens haar valkuil, maar ik vraag mij af of dit in grote mate niet vaak opgaat, ook bij mensen..

Wat heb ik veel aan dit meisje te danken, letterlijk op dit moment, schieten de tranen in mijn ogen, ik schrijf deze blog op haar verjaardag (5 december) en realiseer me, dat ik hier niet had gezeten in deze ‘toestand’ als Nina niet in mijn leven was gekomen.

Zij was mijn grootste motivatie om weer naar buiten te willen, om weer tussen de mensen te willen (en durven) komen, zij hielp mij om mijn lichaam weer krachtiger te maken, troostte mij toen ik harder wou dan mijn lijf en geest aankonden en last but not least; accepteerde dat ze mij op een gegeven moment moest gaan delen met 2 kindjes en opnieuw haar plaats binnen ons gezin moest gaan vinden.

Nina is een hond met karakter, een eigen drive, een hond die sturing nodig heeft, maar als dit goed zit, dan geeft ze je je leven (terug)… Dankbaar en meer dan dat!