Even bijkletsen…

March 26, 2018

Zoooo die dagen, weken vliegen weer voorbij, wat herkenbaar van na de geboorte van Kick, enig verschil is dat ik destijds m’n hoofd nog helemaal niet had staan naar blogs schrijven oid, maar dat is nu wel anders; volop inspiratie en zin, alleen dus nog niet zoveel tijd.. ;-)

Ik waag nu een dappere poging terwijl ik alleen thuis ben met Fien en zij net nog lag te slapen in de box, maar uiteraard nu aan haar water voelt, dat mama iets nuttigs voor zichzelf wil doen en begint te ‘woelen’!

Ach ja, we zien wel hoe ver we komen..

 

Graag neem ik jullie even mee naar de bevalling (nee wees maar niet bang, geen spannende details..), de kraamtijd, ’t weer opnieuw mama worden en nog wat andere hersenspinsels van mij, lezen jullie gezellig mee?

 

Tijdens mijn zwangerschap schreef ik er al een blog over; Hypnobirthing.

De laatste weken van mijn zwangerschap kwam ik (mentaal) heel relaxed door, mede dankzij de fijne geleide meditaties van de Mucha mama Hypnobirthing, die ik dagelijks luisterde.

Ook samen met Jan oefende ik een aantal keer per week en spraken we meerdere keren door, waar ik en ook hij behoefte aan dacht te hebben tijdens de bevalling. Optimaal voorbereid voor zover dat kan!

Op 24 januari had ik rond 10 uur een afspraak bij de verloskundige, ik was inmiddels de 40 weken gepasseerd en er lichamelijk behoorlijk klaar mee, ik had namelijk overal pijntjes en sliep nauwelijks meer.

De keer hiervoor sprak ik met de verloskundige af dat we deze keer (indien mogelijk) zouden strippen, in de hoop de bevalling te laten beginnen.

Met goede hoop ging ik naar deze afspraak samen met Jan, maar helaas de mededeling dat ons meisje nóg niet was ingedaald en er geen mogelijkheid was te strippen.

Wat een tegenvaller op dat moment.

Omdat de verloskundige zag hoe pittig ik ’t lichamelijk had en zij niet verwachtte dat ’t meisje zichzelf snel zou aandienen, besloten we dat zij die middag contact zou opnemen met ’t ziekenhuis om een afspraak te maken, waarin we de mogelijkheden qua inleiden zouden bespreken.

Dit zou naar alle waarschijnlijkheid die vrijdag plaats gaan vinden.

Ik wist niet zeker of ik dit wel wat vond, maar een afspraak om alles te bespreken kan nooit kwaad, dus ik gaf akkoord. 

 

kleine meisje is nog steeds aan ’t woelen, maar lijkt nog steeds tevreden, dus ik type nog even verder. 

 

Thuis aangekomen vertrok Jan direct naar Utrecht, waar hij een sollicitatiegesprek had, dit kon gerust doorgaan nu alles nog rustig was!

Ik ging, zoals gebruikelijk zo halverwege de dag, even liggen terwijl Kick even tv keek. Hoewel alles een uurtje daarvoor nog helemaal rustig was, had ik wat lichte krampjes en dacht dat dat door ’t liggen wel tot rust zou komen, vast wat voor-weeën..

 

Oke, Fien is ’t er niet meer mee eens, later maar weer verder schrijven..  Jan komt binnen en neemt Fien even over zodat ik weer even verder kan, fijn! 

 

Ik besluit even te relaxen met wat meditaties van de hypnobirthing, dit is fijn, maar de krampjes worden toch langzaam aan wat heviger ipv minder, ik geloof dat ’t toch echt begonnen is!

Wat een gekke gewaarwording na ons gesprek van vanmorgen met de verloskundige..

 

Verder zal ik jullie een uitgebreid verslag besparen en ’t houden bij de volgende opsommende samenvatting:

  • Jan belt dat hij autopech heeft, maar gelukkig kan hij verder met mijn vaders auto

  • De weeën worden best snel krachtiger en ik meen te voelen dat ze helemaal indaalt (niet heel fijn! ;-) )

  • Ik doe spelletjes met Kick maar kan me steeds minder goed daarop focussen (Kick; “mama waarom doe je zo gek, ik snap er helemaal niks van”)

  • Mijn moeder komt Kick vermaken en naar bed brengen

  • Jan belt dat hij op de terugweg wéér pech heeft met onze net gerepareerde auto

  • De weeën worden krachtiger en komen regelmatig en ik kruip steeds meer in mijn coconnetje

  • Jan komt net na de verloskundige binnen, ontsluiting/verweking mooi op gang

  • Ik trek me met oortjes in (met hypnobirthing-bestanden op repeat) terug op de bank in ’t donker

  • Jan slaapt nog 2 uurtjes

  • Rond half 3 ’s nachts vertrekken we naar ’t ziekenhuis, mijn moeder en haar Jan passen op slapende Kick en Nina

  • Aangekomen in ’t ziekenhuis ga ik rustig weer een goede houding zoeken en kruip terug in mijn eigen coconnetje, Jan regelt ’t doorspreken van ’t geboorteplan etc

  • Uren gaan voorbij, weeën zijn pittig, maar ontspannen en positief blijven gaat erg goed

  • Tegenvaller; ontsluiting gaat niet verder ondanks effectieve weeën

  • Tijd later; ontsluiting gaat nog niet verder ondanks dat ik de weeën niet heel goed meer ontspannen kan ondergaan

  • Mentale ‘break-down’ weer ’t zelfde ‘liedje’ als bij Kick, wat is dat toch met die ontsluiting? Ondanks ontspanning en goede voorbereiding weer een ontsluiting die niet verder gaat..

  • Na overleg besloten toch een ruggenprik te laten zetten voor ’t laatste ‘zetje’

  • Na ’t zetten van de ruggenprik voel ik al binnen 5 minuten erg veel druk, ’t meisje wil eruit!

  • De verloskundige vindt dit snel maar kijkt toch even nav dezelfde ervaring als bij Kick en plukt snel wat hulp van de gang!

  • Na 3 keer persen komt Fien al ‘schreeuwend’ ter wereld!

  • Ik kan haar zelf aanpakken en ze ligt lekker bij te komen op mijn borst waar wij ons prachtige meisje bewonderen en Jan na een aantal minuten ‘uitkloppen’ de navelstreng door mag knippen

  • Fien begint te zoeken naar voeding en na een paar keer oefenen hapt ze goed aan de borst en ‘drinkt’ ruim een half uur

  • Na een bezoekje van Kick de grote broer en oma Daphne ga ik douchen en na wat te eten mogen we lekker naar huis zo’n 4 uurtjes nadat Fien geboren is

Een hele tijd doortypen is nog lastig met Fien in de buurt als ik alleen ben, ik schrijf snel een keer verder als er meer rust is..

We zijn alweer een kleine week verder waarin er dus geen geschikt moment was om te typen, we planden nu bewust wat tijd in dat Kick even bij oma is en Jan voor Fien zorgt en ik deze blog dus nu kan aftypen, heerlijk even..

 

Hoe kijk ik nu eigenlijk zelf terug op de bevalling?

Heel goed en ik had niet verwacht dat zo volmondig te kunnen typen!

Ik was namelijk tijdens en na de bevalling wel erg teleurgesteld, dat ik toch weer over ‘moest’ gaan op een ruggenprik, maar na een superfijn gesprek achteraf met Jan en de dames van de afdeling van ’t ziekenhuis, kwamen we tot de conclusie dat ’t deze keer echt niet aan mij heeft gelegen, ik was optimaal ontspannen en we waren zo goed voorbereid.

Waarschijnlijk heeft mijn lichaam toch moeite om ’t ‘helemaal los te laten’, of ben ik toch echt teveel getraind (bekkenbodem) en blijft daardoor de ontsluiting ‘steken’, zeg ’t maar..

Ik weet iig dat ’t geen proces is waar ik zelf invloed op heb, t is niet de stress of een angst oid, een puur lichamelijk proces.

Het mooie vind ik, dat ik echt ’t gevoel heb dat ik alles zo ‘onder controle’ heb gehad, er was rust in de kamer, rust bij mij, geen paniek, geen ondraaglijke pijn, echt helemaal zoals ik gehoopt en gevisualiseerd had.

Iets waar we samen, Jan en ik met behulp van Tanja van Mucha-mama hypnobirthing naartoe hebben gewerkt en wat dus ook zo is gegaan.

Uiteraard heb je nooit controle over alles, zoals bij mij de ontsluiting en is ’t fijn dat er ook mensen vanuit ’t ziekenhuis bij zijn die je helpen, ook om dit een plekje te geven.. Fijn deze ervaring te hebben, na een andere ervaring tijdens de bevalling van Kick!

Zou ik nog eens willen bevallen?

Haha NEE! Het is uiteraard hard ‘werken’ en niet geheel pijnloos, daarbij is mijn gezin zo compleet..

De kraamtijd was heel fijn, ik voelde mij erg ontspannen en was zo opgelucht dat ook Fien een zeer ontspannen meisje is.

Een wens die ik had en ook meerdere keren tijdens de zwangerschap hardop heb uitgesproken, was dat ik haar een ontspannen lijfje gun(de).

Kick had als klein baby’tje veel onrust in z’n lijfje en maakte zichzelf daardoor steeds wakker.

Ik wenste voor haarzelf en uiteraard ook voor ons, een baby-meisje die heerlijk ontspannen met de armpjes omhoog kan slapen.

Dit kwam uit gelukkig! Inmiddels slaapt ze ’t liefste op haar buikje, een familie-trekje van mijn kant.. (helaas kan ik dit zelf niet meer sinds mijn ongeluk).

We hadden een superlieve en zeer kundige kraamhulp, Ellen van kraamzorg Maartje, Kick was ook helemaal weg van haar.

Dit laatste hoopte ik zo vooraf, want dat gun je je kind echt tijdens zo’n verandering, iemand die volle aandacht heeft voor zijn positie en hem overal bij betrekt. We boffen sowieso met Kick als grote broer, wat is hij vanaf ’t begin enorm lief voor Fien en ook andersom zie je bij Fien de aandacht die zij voor Kick heeft.

Enorm mooi om te zien als mama (ouders)!

 

Ik had een vurige wens om de borstvoeding deze keer te laten slagen.

Bij Kick gaf ik ongeveer 2 weken borstvoeding, daarna kon ik ’t lichamelijk niet meer volhouden en stopte ik.

Door een goede voorbereiding met een lactatiekundige (Mariska Winters), hoopte ik meer beslagen ten ijs te komen en vooral een goede houding te vinden waarin ik kon voeden.

Ik dacht dat ’t niet slagen van de vorige keer, vooral lag aan de houding waardoor mijn zenuwstelsel in rug/nek op ‘hol’ sloeg en de pijn teveel werd.

Helaas voelde ik dit keer ook al vrij snel dat mijn zenuwstelsel echt veel gevoeliger is dan gemiddeld en vooral de toeschiet-reflex een mega-weerslag heeft op de pijnbeleving in mijn rug en nek.

Desondanks liet ik mij daardoor niet direct weghouden van mijn wens en ik zette door in de hoop dat dit zou wennen.

Al na een paar dagen constateerde de lactatiekundige spruw bij Fien.

Dit moest behandeld worden bij ons beiden (op dat moment waren er bij mij nog geen klachten op dat gebied), om over en weer besmetten te voorkomen.

Vooral de belasting van 8x per dag een ‘goedje’ aanbrengen in haar mondje, ’t zalven bij mij, ’t weken in azijn van alle kleding die met melk in aanraking kwam + ’t wassen, wassen, wassen, vond ik enorm zwaar en dreef mij echt meerdere keren tot wanhoop. (na 1 kuurtje voor Fien gingen wij over op een natuurlijke behandeling van spruw (bij ons beide) dmv probiotica ivm weerstand van mij bij ‘t huidige middel en kramp bij Fien door de ingrediënten.

De dames van de Kruiderij in Borne hebben mij hier heel goed in geadviseerd!).

Jan en mijn moeder hielden mij goed in de gaten en steunden mij enorm in mijn wens de borstvoeding door te zetten, ondanks dat ze dit moeilijk vonden om mij zo ‘diep’ te zien gaan.

Door verkeerd aanhappen vanwege de spruw (klemmen), kreeg ik diepe kloven die door de spruw niet heelden.

De pijn werd teveel (+ ik ging mij ziek voelen) en op dringend advies van de lactatiekundige ging ik voeden met tepelhoedjes en op een gegeven moment fulltime kolven.

Ik merkte aan mezelf dat ik op momenten mezelf echt wanhopig voelde, bijna op ’t depressieve af.

Ik had enorme huilbuien waarmee ik niet kon stoppen.

Mijn moeder benoemde al hardop dat ze een stukje van de ‘oude Kim’ zag terugkomen en ook zelf voelde ik ’t positieve/optimisme wegvloeien.

Ik voelde me op meerdere gebieden zwaar tekort schieten en daarnaast voelde ik mijzelf een lichamelijk wrak (terwijl ik na de bevalling vrijwel direct helemaal fit en vrij van klachten was).

Kick zei op een gegeven moment; “Mama waarom stop je toch steeds niet met huilen, wat is er toch, komt dat door je borsten?”

Dit vond ik heftig en ik besloot op dat moment dat ’t niet meer ten koste van alles mocht gaan.

Het fulltime kolven ging mij goed af en ik herstelde vrij snel weer en voelde dat ik weer ging leven en positiever werd.

Helaas liep de productie heel snel terug, op dat moment had ik dit op kunnen schroeven door Fien weer aan te leggen of nog meer te gaan kolven, dit was ik ook van plan, maar op ’t moment dat Fien wou aanhappen kwam er een enorme paniek bij mij.

 

Een ‘oud stukje’ speelde op, ik had mezelf jaren geleden beloofd dat ik nooit mijn lichaam meer tekort zou doen en optimale zorg zou geven en ik besefte dat ik mijn lichaam niet opnieuw wou blootstellen aan de borstvoeding met alle gevolgen van dien.

Na dit stukje paniek, besloten Jan en ik samen, dat ik Fien alles zou geven wat ik met ’t bestaande ‘kolf-schema’ kon kolven en we aan gingen vullen met kunstvoeding.

Door de snelle terugloop (kolven is toch iets te technisch voor mijn productie ;-) ) werd dit vrij snel meer kunstvoeding dan borstvoeding en uiteindelijk na ruim 5 weken borstvoeding was Fien over op gehele kunstvoeding.

Mijn angst was dat ze hier klachten van zou krijgen, zoals kramp, maar gelukkig is dit door de geleidelijke overgang, (de voorbereiding met) probiotica en de bewuste keuze van soort voeding, uitgebleven.

 

Wat een verhaal he mensen, eigenlijk veel te lang en erg persoonlijk, maar toch echt wel iets wat ik met jullie wil delen. Ik ben echt een enorme voorstander van borstvoeding, vooral vanuit ’t oogpunt van de voedingswaarde, maar ik heb zelf ondervonden dat mijn lijf in de staat hoe deze is na ’t ongeluk en de gevolgen daarvan, niet in staat is dit te geven, zonder dat ’t ten koste van mijzelf gaat.

We zijn nu weer bijna 3 weken verder en ik heb vrede met hoe ’t nu is.

Het gaat heel goed met Fien, mijn lichaam is zo goed als hersteld, er is rust in huis en we functioneren goed.

Ik heb gegeven wat ik kon en ben daar best trots op, ondanks mijn vurige wens vooraf. De begeleiding van een lactatiekundige, in mijn geval Mariska, kan ik iedereen aanraden, de onzekerheid in ’t begin kun je zoveel wegnemen met goede begeleiding en er is vaak nog zoveel mogelijk wanneer je zelf denkt dat ’t echt niet meer gaat.

Tijdens mijn zwangerschap schreef ik een blog over borstvoeding en ik sta hier nog steeds helemaal achter, dus voor de mensen die dit interessant vinden, of mensen kennen die nog twijfels hebben, gewoon informatief! (https://www.puregeneraties.nl/single-post/2018/03/26/Borstvoeding-en-flesvoeding-allebei-optimale-voeding-voor-je-baby)

Hoe vind ik ’t verder om mama te zijn van Fien en dus van 2 kindjes?

Heel erg mooi, ik voel zo’n rijkdom!

Maaaarrr ook waren de eerste paar weken wel weer een zoektocht, ik voelde mij bij beide kindjes tekort schieten, was continue zoekende naar een balans, genoeg aandacht voor beide.

Wat fijn is ’t dan om ervaringsverhalen te horen van andere mama’s, gewoon even dat anderen dit ook herkennen en dat ’t echt beter gaat worden en deze gevoelens er ook gewoon echt even mogen zijn!

Een lieve ‘online’ vriendin benoemde dat zij ’t bij al haar kindjes weer lastig vond na de bevalling, om zichzelf weer over te geven aan de onzekerheid, over te geven aan de ritme van de baby, je eigen ritme en zorg niet meer als prioriteit te stellen en dat herkende ik zó!

Exact wat ik voelde die eerste weken, een stukje ‘weerstand’ in deze overgave, terwijl je verstandelijk gezien wel weet dat juist een overgave aan dat dit nu niet anders is, waarschijnlijk juist gaat zorgen voor meer balans en rust.

Wat fijn dat zij dat benoemde tegen mij, juist vanaf dat moment ging ’t beter en gaf ik mij bewust over!

Steeds meer kwamen er stukjes van genieten en op dit moment is ’t vooral genieten, wat heerlijk..

Wat wil ik nu eigenlijk allemaal zeggen met aaaaallll deze woorden hierboven? ;-)

Een beetje cliché, maar toch zo waar; alles wat je meemaakt in ’t leven, daar leer je weer iets van over jezelf.

Ik had me enorm goed voorbereid, met behulp van heel lieve en kundige mensen, maar toch zie je maar weer dat ’t ook weer anders kan lopen, dat ’t ondanks een goede voorbereiding, heel zwaar kan zijn en dat als je vertrouwen houdt (en wanneer je dit even niet hebt, andere mensen dit voor jou houden) dit er ook mag zijn.

Het komt allemaal goed en ’t grote genieten komt!

Ook al heb je zoals ikzelf, al vele momenten in ’t leven gehad waarop je mocht leren (nou ja beetje gedwongen..), deze momenten blijven komen en dat is ook goed.

Ik voel mij weer helemaal een ‘vernieuwde’ Kim en ga samen met mijn mooie gezin de toekomst in, vol vertrouwen!

 

Wil je mij nav deze blog iets vragen, dit mag ook best kritisch zijn hoor, laat mij dat dan vooral weten, ik vind ’t fijn om op die manier in contact te zijn met jullie..

 

Liefs Kim

 

 

 

 

 

 

Please reload

Populairste blogs

Golden Oats, een verwarmend ontbijt!

November 20, 2019

1/10
Please reload

Eerder geplaatst
Please reload

Volg Pure Generaties
  • Grey Facebook Icon
  • Grey Twitter Icon
  • Grey Instagram Icon
  • White Facebook Icon
  • White Twitter Icon
  • White Instagram Icon

© 2016 by PURE GENERATIES

PRIVACYVERKLARING!

 

 

PURE GENERATIES:

 

Kim Moorman

Daphne van Wietmarschen

(06-42269404)

Gerst 6

7623 HJ Borne